Mina kontaktowa to z reguły po prostu duża ilość materiału wybuchowego zapakowana do powłoki wyposażonej w zapalniki uderzeniowe i kontaktowe, nierzadko rozmieszczone na sięgających daleko w przestrzeń wypustkach i "wąsach". W przypadku kolizji z dowolnym ciałem lub pojazdem kosmicznym, mina taka wybucha, docelowo niszcząc lub uszkadzając obiekt, z którym się spotkała.

W przestrzeni kosmicznej w normalnych warunkach broń tego typu jest praktycznie bezużyteczna. Sprawdza się jedynie jako sposób blokowania wąskich przejść w polach asteroid czy na obszarach innych fenomenów kosmicznych, które wymuszają na podróżujących w przestrzeni statkach poruszanie się po ściśle określonych trajektoriach. Miny mogą być w takich sytuacjach albo ustawiane "na pokaz", żeby zniechęcić wroga do przełamywania blokady, albo też wręcz przeciwnie - maskowane przy użyciu skomplikowanych metod, aby zwiększyć prawdopodobieństwo "bezpośredniego kontaktu" z nieprzyjacielem. Z reguły miny kontaktowe są jednak bronią bardzo nieefektywną - muszą być stawiane w dużych ilościach, w odpowiednich miejscach, a i tak w większości przypadków łatwo jest je ominąć lub usunąć z drogi chociażby przy użyciu promienia ściągającego. Wojsko praktycznie nie używa tego typu broni, korzystając z modeli bardziej zaawansowanych.