promień ściągający

Nie jest to broń w ścisłym tego słowa znaczeniu, jako że z reguły nie uszkadza atakowanego obiektu. Promień ściągający łapie natomiast cel i - jeśli ma do tego wystarczającą moc - przyciąga go w kierunku macierzystej jednostki. Jeżeli obiekt przyciągany ma masę własną większą od przyciągającego, dzieje się oczywiście odwrotnie.

Cywilnych zastosowań emiterów promienia ściągającego jest wiele - od przenoszenia kontenerów, przez wspomaganie dokowania mało zwrotnych lub uszkodzonych jednostek (lub maszyn typu TIE przy ich podwieszaniu), aż do stosowania ich w przemyśle do przenoszenia materiałów i półproduktów, jak również montowania gotowych wyrobów.

W walce zazwyczaj korzysta się z promieni ściągających albo do utrudnienia celowi wykonywania manewrów i ułatwienia wstrzelania się weń własnej artylerii, albo też celem pochwycenia wrogiej jednostki - aby wciągnąć ją do doków lub po prostu unieruchomić i dokonać bezpośredniego abordażu. Eksperymentowano również z wyposażaniem w ten sprzęt myśliwców - promień ściągający niskiej mocy miał za zadanie pochwycić utrzymywaną w przedniej półsferze atakującego nieprzyjacielską jednostkę i utrudnić jej przez to wykonywanie gwałtowniejszych uników.

Przykładem emitera promienia ściągającego wykorzystywanego do wsparcia lądowania transportowców i myśliwców może być kosztujący 12 tys. kredytów produkt firmy Arakyd. Na lekkich frachtowcach zainstalować można na przykład system Bonadon Cargo-Mover, a prawdziwa waga ciężka to emitery montowane na okrętach liniowych lub stacjach bojowych, zdolne przechwytywać myśliwce i frachtowce oraz w wielu przypadkach również okręty wojenne.

sieć Connera

Sieci Connera to specyficzny rodzaj broni używany zazwyczaj przez siły porządkowe, ale stosowany też przez złodziei statków kosmicznych i każdego, kto potrzebuje pilnie opuścić jakieś miejsce nie chcąc siedzącej na karku pogoni. Sieć zazwyczaj spoczywa sobie spokojnie w zasobniku, który można odpalić z wyrzutni rakiet, śluzy lub ładowni. Zanim zasobnik zdąży uderzyć w cel, oddzielają się od niego indywidualne moduły prowadzące, rozwijając sieć i pozwalając jej pokryć duży obszar.

Kiedy cel dostanie się już w jej objęcia, umieszczone w zasobniku generatory zaczynają emitować prąd elektryczny, który płynąc przez sieć działa na pochwycone statki w sposób przypominający nieprzerwany ostrzał z działa jonowego, w efekcie kompletnie je unieszkodliwiając. Jako, że mocy starcza takiemu generatorowi na parę godzin, zazwyczaj jedynym ratunkiem dla 'przyciśniętych do lądowiska' w ten sposób ofiar jest czekanie na pomoc z zewnątrz.

Istnieje wiele modeli sieci Connera. Pierwsze, oryginalne modele dało się stosować tylko przeciwko celom spoczywającym na lądowiskach, później opracowano też wersje do wykorzystania w przestrzeni kosmicznej lub atmosferze - przeciw obiektom ruchomym. Niektóre modele emitują jeden potężny impuls mający za zadanie unieszkodliwić systemy pokładowe celu, inne utrzymują stałe napięcie, uniemożliwiając również prowadzenie napraw. Różne są też kształty i powierzchnia sieci - standardowo jest to koło o promieniu 25 metrów. W czasach Nowej Republiki dość dużą popularność zyskała nowoczesna sieć Type IV produkcji SoroSuub, charakteryzująca się 50-metrową średnicą i utrzymująca przepływ prądu przez około godzinę, chyba, że otrzyma odpowiedni sygnał radiowy z jednostki macierzystej. Można jej użyć zarówno w przestrzeni, jak i w atmosferze, a pojedynczy zasobnik kosztuje ok. 5000 kredytów.

Użycie sieci Connera było jednym z głównych czynników, które pozwoliły Lando Calrissianowi wygrać słynną bitwę pod Tanaab (i przy okazji niewielkie zakłady piwowarskie - ale to już zupełnie inna historia...)

Metaliczno-krystaliczny przesuwnik fazowy

Metaliczno-krystaliczny przesuwnik fazowy to nie jest nazwa, jakie zwykło nadawać się uzbrojeniu... Ale większość uzbrojenia ma za sobą długą historię użycia, a MKPF powstał dopiero około dekady po bitwie o Yavin, jako jeden z projektów Laboratorium Otchłani prowadzony przez współtwórcę superlasera Gwiazdy Śmierci, Doxina.

Główną ideą działania tej broni jest emitowanie pola wpływającego destrukcyjnie na krystaliczną strukturę metali, co w zamyśle miało prowadzić do zamiany celu - czyli kadłuba wrogiej jednostki - w drobny proszek. Po skonstruowaniu prototypu okazało się, że pole faktycznie jest w stanie objąć swoim działaniem obszary o średnicy około 300 metrów położone nawet wiele kilometrów od emitera, nie niszczy jednak całkowicie pancerza. Pożądany efekt obejmuje bowiem sumarycznie tylko jeden procent powierzchni kadłuba, jest jednak skoncentrowany wielopunktowo, co sprawia, że w poszyciu celu pojawiają się setki lub nawet tysiące mikroszczelin i mikropęknięć. Prowadzi to do gwałtownego osłabienia konstrukcji kadłuba i szybkiej dekompresji, o tyle groźniejszej, że nie da się przed nią uchronić po prostu zamykając grodzie - trzeba by mieć drugi, wewnętrzny kadłub ochronny i dopiero jego zahermetyzować. Przeciw broni tej nie są skuteczne tradycyjne osłony, a obroną może być w zasadzie tylko naturalna odporność pancerza - lub kontratak celem zniszczenia emitera pola. Użycie przesuwnika nie jest również widoczne na pierwszy rzut oka, stąd atakujący ma duże szanse na uniknięcie wykrycia, a na pokładach zaatakowanych jednostek z reguły przez dłuższy czas panuje konsternacja i brak zrozumienia, co tak naprawdę się dzieje.

Pierwszy egzemplarz przesuwnika fazowego został skonstruowany z wykorzystaniem jako emitera soczewki z eksperymentalnego superlasera i uległ zniszczeniu podczas ataku sił Nowej Republiki na Laboratorium Otchłani, uprzednio zniszczywszy republikańską korwetę typu CR90. Admirał Daala uciekając zabrała jednak plany tego urządzenia i ponad dekadę później wyposażyła w jego udoskonalone warianty część okrętów ze swojej floty, co dawało im przewagę nad korzystającym wyłącznie z tradycyjnej broni wrogiem.

generator pola grawitacyjnego

Generatory pola grawitacyjnego nie wytwarzają, wbrew swojej nazwie, pola grawitacyjnego ani nie są w stanie przyciągać czy odpychać innych jednostek. Ich rolą jest emitowanie fal, które symulują cień grawitacyjny ciała niebieskiego o znaczącej masie - takiego, które uniemożliwiałoby podróż w nadprzestrzeni i groziło tragiczną w skutkach kolizją. Oszukane przez ten system czujniki statków kosmicznych reagują na wejście w taki "obszar grawitacji" awaryjnym odcięciem hipernapędu, co w najlepszym razie skutkuje awaryjnym wyjściem podróżującej w nadprzestrzeni jednostki do zwykłej przestrzeni, a w najgorszym doprowadzić może do katastrofalnego w skutkach przeciążenia lub zniszczenia systemów napędu i sterowania statku. Te same czujniki i wbudowane na stałe systemy blokadowe uniemożliwiają wejście w nadprzestrzeń statkom, które będąc w rzeczywistej przestrzeni znalazły się w polu oddziaływania takich generatorów.

Generator pola grawitacyjnego jest więc bardzo skuteczną bronią blokadową. Po raz pierwszy na większą skalę sprzęt ten został wykorzystany przez Imperium na krążownikach przechwytujących typu Interdictor / Immobilizer, chociaż stare zapisy donoszą o incydentalnym pojawianiu się podobnych wynalazków nawet wiele tysięcy lat wcześniej, jeszcze za czasów Starej Republiki. Generatory tego typu są jednak duże, ciężkie, zużywają wiele energii i wymagają zaawansowanego oprzyrządowania, stąd małe są szanse, żeby kiedykolwiek stały się szerzej dostępne komukolwiek poza siłami wojskowymi.