Kolejna maszyna stworzona w ramach projektu TIE Experimental to, po TIE/e1, TIE/e2 i TIE/e3, oczywiście TIE/e4. Tym razem za bazę wzięto klasyczny bombowiec TIE, i postanowiono przerobić go na zdalnie sterowaną bombę.

Z TIE/sa wykorzystano płaty baterii słonecznych oraz pojedynczy kadłub, który wypełniono po brzegi ładunkiem wybuchowym. Do tego dorzucono potężny silnik z dopalaczem, systemy kierowania radiowego pozwalające kontrolować tę maszynę z pokładu specjalnie zmodyfikowanego transportowca typu Beta i... to w zasadzie wszystko. Myśliwiec - a najlepiej znaczna ich ilość - miały po prostu udać się z maksymalną osiągalną prędkością w kierunku wyznaczonego celu, po czym staranować go w ataku samobójczym.

Głównym atutem Bomby TIE była jej prędkość, równa tej, jaką dopiero wiele lat później były w stanie osiągnąć TIE Defendery. Pociski te było do tego całkiem przyzwoicie - jak na rodzinę TIE - opancerzone, przez co nie wystarczyło musnąć ich z działka laserowego, ale potrzeba było na nie przynajmniej paru celnych trafień. Zwalczanie TIE/e4 było z tego względu bardzo trudne, gdyż przeciwnik nie dysponował jednostkami zdolnymi je doścignąć i musiał stosować ogień zaporowy, starać się zniszczyć je w ataku czołowym, albo wykorzystywać przeciw nim cenne pociski kierowane. Boleśnie przekonała się o tym grupa rebelianckiego krążownika Liberty, która została zaatakowana przez maszyny Experimental M4 i ledwo udało jej się obronić okręt flagowy. Działania Sojuszu Rebeliantów w toku tej kampanii doprowadziły jednak w końcu do zniszczenia większości maszyn imperialnych oraz zamknięcia projektu TIE Experimental, przez co TIE/e4 nie zostały już więcej użyte bojowo.